Skip to content

rehabilitacja ruchowa poznań czesc 4

1 miesiąc ago

269 words

Prawdopodobieństwo ostrej GVHD stopnia III lub IV wśród 160 pacjentów, którzy otrzymali hematopoetyczne komórki macierzyste od niespokrewnionych dawców, z którymi byli oni w pełni dopasowani do HLA-A, B, C i DRB1 na poziomie allelicznym, wynosiło 11 procent, podczas gdy w poprzednim badaniu Badanie 120 pacjentów otrzymujących przeszczep z genotypowo identycznego rodzeństwa (dopasowane do HLA-A, B i DR) wynosiło 6 procent.37 Tabela 3. Tabela 3. Czynniki wpływające na częstość występowania ostrej GVHD w stopniu III lub IV, śmiertelność i nawrót u biorców przeszczepów od niespokrewnionych dawców, którzy zostali dopasowani serologicznie do HLA-A, B i DR. Analiza wieloczynnikowa wykazała, że niedopasowania allelu HLA-A i allelu HLA-C były istotnymi czynnikami ryzyka dla rozwoju ostrej GVHD stopnia III lub IV (Tabela 3). Wieloczynnikowe szacunki ilorazów szans dla ostrej GVHD stopnia III lub IV w parach dopasowanych do alleli HLA-A lub alleli HLA-C wynosiły odpowiednio 0,48 (P = 0,006) i 0,42 (P = 0,001) w porównaniu z tymi z niedopasowaniem (Tabela 3). Dopasowanie allelu HLA-B nie było istotnym czynnikiem w rozwoju ostrej GVHD (P = 0,22). Gdy pary odpowiadające HLA-A, C-dawcy-biorcy byli oceniani pod kątem występowania ostrej GVHD stopnia III lub IV, prawdopodobieństwo wystąpienia w 8 parach niedopasowanych w HLA-B (25%) było większe niż w 178 parach dopasowane do HLA-B (11 procent), chociaż różnica nie była statystycznie istotna (P = 0,18).
Prawdopodobieństwo, że odbiorca w parze niedopasowanej w locus HLA-A, B lub C będzie mieć ostrą GVHD stopnia III lub IV 20 procent, gdy występuje jedna niedopasowanie i 43 procent, gdy wystąpiły dwa lub więcej niedopasowania, w porównaniu z 11 procent, gdy nie było niedopasowań (P <0,001).
Przeżycie
Rysunek 2. Rysunek 2. Krzywe Kaplana-Meiera dla prawdopodobieństwa przeżycia. Przeżycie pacjentów, którzy otrzymali przeszczepy dopasowane do allelu HLA-A, B lub C, porównywano z przeżyciem u pacjentów, którzy otrzymali niedopasowane transplantacje HLA-A, B lub C (panele A, B i C). Przeżywalność porównano również u pacjentów dopasowanych HLA-A, którzy otrzymali transplantacje dopasowane do HLA-B i dopasowani do HLA-A, którzy otrzymali niedopasowane HLA-B przeszczepy (Panel D) i pomiędzy HLA-A, dobrani pod względem B pacjenci, którzy otrzymali Transplantacje dopasowane do HLA-DRB1 lub DQB1 i HLA-A, dobrani pod względem B pacjenci, którzy otrzymali niedopasowane transplantacje HLA-DRB1- lub DQB1 (panele E i F). Liczby pacjentów, którzy zmarli, oraz liczby całkowite dla podgrup podano w nawiasach. Znaki Tick wskazują pacjentów, którzy żyli w momencie ostatniego kontaktu.
Jak pokazano na ryc. 2A, dopasowanie allelu HLA-A wiązało się ze zwiększonym przeżyciem (wskaźnik przeżycia po roku, 63% wśród dopasowanych i 38% wśród niedopasowanych biorców, P <0,001). Występowało słabe powiązanie pomiędzy dopasowaniem HLA-B i zwiększoną częstością przeżycia (wskaźnik przeżywalności w ciągu jednego roku, 58% w dopasowanych i 44 procent wśród niedopasowanych par; P = 0,039) (Figura 2B). Nawet w parach dopasowanych do HLA-A dopasowanie HLA-B wiązało się ze zwiększonym odsetkiem przeżycia wśród biorców (wskaźnik przeżycia w jednym roku, 65 procent wśród dopasowanych i 49 procent wśród niezgodnych par; P = 0,045) (Figura 2D) [więcej w: sklerodermia, oprogramowanie stomatologiczne, suprasorb ] [więcej w: rodzaje ran, rosa canina, rzepka kolanowa ]